bliznowacieć


bliznowacieć
bliznowacieć {{/stl_13}}{{stl_8}}cz. ndk IIIa, bliznowaciećeję, bliznowaciećeje, bliznowaciećciał, bliznowaciećcieli {{/stl_8}}{{stl_7}}'o ranie: zarastać blizną; zabliźniać się, goić się': {{/stl_7}}{{stl_10}}Rany bliznowacieją zadziwiająco szybko. {{/stl_10}}

Langenscheidt Polski wyjaśnień. 2015.

Look at other dictionaries:

  • bliznowacieć — ndk III, bliznowaciećeje, bliznowaciećciał «o ranie: zamieniać się w bliznę, pokrywać się tkanką łączną; goić się» …   Słownik języka polskiego

  • bliznowacenie — n I rzecz. od bliznowacieć …   Słownik języka polskiego